Belasting en belastbaarheid horen ten opzichte van elkaar in evenwicht te zijn. Dit bekent aan de ene kant dat een Sarcoïdosepatiënt zijn activiteiten moet aanpassen aan wat er op dat moment met de voorkomende klachten mogelijk is. Aan de andere kant zal geprobeerd moeten worden de mogelijkheden van het lichaam te verbeteren. Dit is geen eenvoudige kwestie. Men zal meestal voor een aanpassing van de leefstijl moeten kiezen. Je steeds afvragen; 'is of voelt dit goed voor mij op dit moment'. Het is belangrijk om te leren voelen hoe het met u is gesteld, uw lichaam te leren kennen, uw klachten serieus te nemen en de grenzen (van uw kunnen) te leren kennen. Dat betekent niet dat u nooit de grenzen mag overschrijden. Wanneer men dat wel eens doet, dient men dat dan ook bewust te doen en de consequenties die er ongetwijfeld aan vastzitten ook te aanvaarden. Dat kan betekenen dat u uzelf na de relatieve inspanning een langere rustperiode moet gunnen. U voelt bijvoorbeeld dat het beter zou zijn om ergens niet naar toe te gaan. Wanneer u er dan toch voor kiest, om welke reden dan ook (gezelligheid, verplichting), houdt dat echter in dat u de volgende dag(en) wat meer rust moet houden om het lichaam de kans te geven om te herstellen van een zware inspanning.

Specifieke revalidatieprogramma's voor sarcoïdosepatiënten zijn er nog niet veel in Nederland. Om de draagkracht of belastbaarheid te vergroten kunt u zich aan een trainingprogramma onderwerpen. Sommige ziekenhuizen kennen deze faciliteiten wel (meestal algemene longrevalidatie) waaraan u zou kunnen meedoen onder verwijzing van uw longarts.